Życiorys

Zenon Henryk Rachfalski (1932-1987) – artysta malarz, należący do nurtu figuratywnego. Urodził się 4 maja 1932 roku w Chyrowie niedaleko Przemyśla. W latach 1946-1949 uczęszczał do Gimnazjum im. Słowackiego w Przemyślu, gdzie odkrył swoje zainteresowanie malarstwem. Klimat artystyczny miasta sprawił, że od razu trafił na wybitnego nauczyciela. Był nim Marian Stroński, twórca Szkoły Malarstwa i Rysunku, który wpłynął na twórczość Rachfalskiego głębiej niż wyższa uczelnia. W latach 1951-1955 Rachfalski studiował na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych malarstwo sztalugowe w pracowni Jerzego Fedkowicza oraz malarstwo ścienne w pracowni Wacława Taranczewskiego.

Był współzałożycielem „Grupy XIV”, po studiach powrócił na Rzeszowszczyznę, gdzie brał udział w popularyzatorskiej działalności i wystawach Grupy. W 1957 roku przybył do Opola, a od 1958 roku osiadł w tym mieście na stałe. Podjął pracę pedagogiczną: od 1959 do 1960 roku uczył malarstwa i rysunku w Ognisku Plastycznym, w latach 1960-62 w Szkole Podstawowej nr 14, w latach 1962-64 w Zasadniczej Szkole Zawodowej przy Technikum Ekonomicznym w Opolu. Równocześnie, od 1960 roku prowadził zajęcia plastyczne w Młodzieżowym Domu Kultury. W 1965 roku wstąpił do Opolskiego Okręgu ZPAP, biorąc czynny udział w jego inicjatywach: uczestniczył w większości środowiskowych wystaw i konkursów, działał jako współorganizator plenerów malarskich w Paczkowie, Glogówku, na Górze świętej Anny. W roku 1978 skończył 20-letnią pracę pedagogiczną, rezygnując z zajęć w MDK. Odtąd utrzymywał się wyłącznie z pracy artystycznej, uczestnicząc intensywnie w opolskim i ogólnokrajowym życiu artystycznym, brał udział w licznych wystawach zbiorowych, miał także wiele wystaw indywidualnych. Zdobywał liczne nagrody i wyróżnienia. Był to okres najbardziej wytężonej pracy, najwyższych osiągnięć artystycznych i stale rosnącej popularności. Począwszy od roku 1985 brał udział w pracach Opolskiego Oddziału ZPAMiG.

Zmarł 9 czerwca 1987 w Opolu. Pochowany zgodnie ze swym życzeniem, w rodzinnym grobowcu w Przemyślu, na zasańskim cmentarzu.